Blog van jacqueline

Vandaag op een stormachtige novemberdag

Zit ik doelloos mijn tijd uit te zitten achter mijn pc, iets zinnigs schrijven lukt vandaag alweer niet. Ik verzin de ene ‘plicht’ na de andere om maar niet te hoeven schrijven. Ik voel een afstand om kippenvel van te krijgen nu ik mezelf opleg om te moeten schrijven. Het is me meteen duidelijk: ik weet dat er weer niets uit mijn vingertoppen op papier verschijnt. Dat kan natuurlijk ook niet want ik heb geen pen en papier voor me liggen maar een toetsenbord en een scherm op ooghoogte, op een standaard. Mijn plannen zijn groots, dus wellicht worden mijn daden ooit net zo groot als hij die heeft gewonnen bij die zilveren botervloot. Moet ik dan eerst in het schuitje een rondvaart maken over de Nieuwkoopse Plassen om alle vlootjes op te pikken? Om dan de plassen op te gaan voordat ze opgaan in het grotere geheel?

De plannen liggen klaar: het Groene Hart moet verdwijnen. We moeten vluchten anders staat het water binnenkort tot aan onze lippen of tot aan de dakrand van ons huis. Het huis is niet zo hoog. Tot en met de nok meet het amper acht en een halve meter.

Om op de nok te komen zal ik dan wel eerst even uit het dakraam moeten zien te komen, nou ja zien, beter gezegd weten te worstelen. Ik weet nu al dat ik dat onmogelijk kan. Mijn einde zal bij het zolderraam liggen. Ik zal op eenzame hoogte verzuipen door de plannen die men smeedt voor mij. Of zou het een achterbaks plan zijn om de algehele economie te verlichten? Alle enigszins bebelemmerden die zo zwaar op de gezondheidszorg drukken en daardoor steeds ouder kunnen worden? Al die ouderen die net zo hard doordrukken?

Alleen al deze twee groepen voeren een dusdanige druk uit op dat het scheepje waarin ik vaar over de nog bestaande plassen, dat het wel moet zinken en nooit aan de overkant zal komen. Ik had gelijk, er komt niets uit mijn vingers vandaag. Maar één ding heb ik wél bereikt: iets schrijven. Dat zal het begin naar de heropening van de schrijverij zijn. Ik zal grimmig en trefzeker afrekenen met mijn doelloosheid en het niet-schrijven. Het nietsdoen, of noem het mijn franse slag, is definitief verleden tijd.
Ik ga koken.