het vuurpeloton

Geschreven in Moordrecht met St. Mateboer

Christopher Jim; Vakantiefabel

Christopher Jim zit op de krakkemikkige veranda van zijn opa, Billy Bob. Hij staart voor zich uit en denkt: "O was het maar als in de tijden van weleer, toen men nog de harmonie kende als tussen vader en zoon. Thans is mijn grootvader beschonken, gelijk een monnik die het celibaat onteert op een zwoele nazomermiddag, wanneer de kastelijn gedwee de laatste zatlap uit zijn herberg werkt."

Plots werd hij verrast door zijn grootvader die schreeuwend de veranda opkwam Hij verwenste de staten-generaal om hun besluiten uit reeds vervlogen tijden. Christopher Jim gevoelde hoe zijn hart van ellende ineen kromp en hij sprak verbeten:

"Ik ben gedoemd de strijd te strijden!" En hij vervolgde met geheven vuist:
"Op deze wijze wil ik mijn levensweg niet vervolgen!" Billy Bob was inmiddels van de veranda gelazerd en lag met zijn aangezicht in de natte aarde. Christopher Jim vervolgde stoïcijns zijn tirade jegens het geboefte dat met het schuim om de mond op de grond lag te kronkelen.

"Gij, o, die mij mijn levensvreugde ontnomen heeft, moge alle wormen der aarde u verslinden, uit diepe afgunst voor heel uw wezen!"
Het laatste sprak hij met tranen in zijn ogen. "En nu moet ik vertrekken, o grootvader Billy Bob."
Christopher viste behendig het contactsleuteltje uit de overal van zijn grootvader, en nam plaats in de tractor.

Billy Bob stond verdwaasd op en liep de woonkamer in alsof niets was gebeurd al die tijd. Hij keek uit het raam en zag iemand op een tractor wegrijden. Een innerlijke drang beving zijn geest, en er ontstond een hevig verlangen om over de weg te rennen. Christopher Jim hoorde het dronken gebazel van zijn grootvader, die hem zwalkend achtervolgde.
Maar Christopher Jim verhief zijn stem, en riep luide: "Neen, vadertje, bezind u en keert huiswaarts, daar waar het haardvuur uw gemoed zal strelen en het stof uw ogen niet zal schaden. Grootvader riep hijgende:
"Zeg, kom terug, jij schandknaap!" Christopher Jim trapte het gaspedaal zo ver mogelijk in en riep triomfantelijk: "Hiep hoi! Jippiejajee!" Door zijn luide overwinningskreten hoorde hij zijn grootvaders nek niet breken.
De arme stakker was in de greppel beland, alwaar zijn nek de klap tegen een uitstekende boomwortel niet kon bolwerken.
Met tranen van vreugde reed Christopher Jim de ondergaande zon tegemoet. Hij was verlost van zijn grootvader; zijn leven kreeg weer perspectief.