Blog van Yvdv

Een leuke meevaller

Als kind al schreef ik brieven naar mensen in het buitenland die ik nooit opstuurde, daar was ik te verlegen voor. Voor opstellen kreeg ik per definitie een onvoldoende aangezien de leraar Nederlands mijn gedachtengangen warrig en niet te volgen vond. Daarbij was het beschrijven van gedachten en gevoelens niet de bedoeling deelde hij mij mede. Op mijn 14e ben ik gestart met het schrijven van een dagboek waarin ik mijn gedachten en gevoelens noteerde. Niemand wist hiervan, altijd mijn dagboek in het geheim verborgen gehouden. Nu deden dat wel meer meisjes zo vernam ik later, dus dat was niet zo vreemd. Maar ik heb toch altijd gedacht dat er bij een steekje los zat omdat ik altijd alles wat ik meemaakte maar moest opschrijven. Ik begon het gevecht met mijzelf om NIET te schrijven. Soms lukte dat maanden, dan weer weken niet.

Waarom ik dat gevecht begon? Nou, ik was in de volle overtuiging dat schrijven je communicatie met de ander beperkt. Ik vroeg mijzelf af hoe ik godsnaam een goede relatie zou kunnen krijgen als ik toch altijd maar weer mijn gedachten en gevoelens aan het papier toevertrouwde i.p.v. aan de persoon waar ik dan een relatie mee had. Ik stopte dus met schrijven en na verloop van tijd stopte ook de relatie. He? Ja, die knul werd helemaal tureluurs van mijn gezeik en gezever over gedachten die tot gevoelens leiden, hij had daar helemaal geen tijd voor en vond het totaal niet interessant. Sindsdien heb ik mij voorgenomen nooit meer te stoppen met schrijven en te accepteren dat er bij mij een steekje los zit. Moeizaam proces, maar het lukt steeds beter.

Zeker na vadaag.

Toen kreeg ik zwart op wit, op papier, dat mijn schrijfvaardigheid als een 10 gewaardeerd wordt na het doen van een psychologische test. Nou zeg! Wie had dat ooit verwacht?